8 Ocak 2018 Pazartesi

YENİ YILDA YENİ DİZİLERDEN HANGİLERİ TUTACAK?

Herkese merhaba!

Bu sezon hiç kaçırmadan izlediğiniz bir dizi var mı? 

Benim yok açıkçası. 

Ufak Tefek Cinayetler, oyunculukları için izlemeye devam ettiğim tek dizi ancak şu aşama itibariyle fazla teatral bir hal almış durumda. 

Bendeki inandırıcılığını kaybetmeye başladı. 

Her şey fazla dekor, fazla kostüm gibi duruyor her geçen bölüm. 



Gökçe Bahadır, Aslıhan Gürbüz, Tülin Özen kendilerini hala izlettiriyor ama yabancı dizileri düpedüz taklit eden (Desperate Housewives + Big Little Lies) olay örgüsü ve konusu Ufak Tefek Cinayet'leri her geçen bölüm daha yapmacık bir vaziyete sokuyor.

Zamanda bir ileri-bir geri gitmek yedi bölümlük bir dizi için doğru strateji olabilir ama hiç kimse Haziran'a kadar bir cinayetin işlenmesini beklemez, kusura bakmayın. 

Bir de sezon sonunda ölecek olan kişinin, şimdiye kadar görüp tanıdığımız karakterlerden biri olması gerekir. Gerçek polisiye böyle yazılır. Yoksa son bölüm araya sıkıştırıverilmiş bir figüranın camdan düşmesi, hiçbir anlam ifade etmez.

Kısacası bu sezon da, geçen sezon gibi, ekranın tadı tuzu pek yok. 

Hiç izlemediğim mafya temalı dizilerden (fragmanlarından bile), köşk entrikalarından pek sıkılmış durumdayım. 

Bir de eskiden Aşk-ı Memnu, Yaprak Dökümü, Öyle Bir Geçer Zaman Ki, Muhteşem Yüzyıl, Umutsuz Ev Kadınları (benim için) vardı, her günün bir dizisi vardı adeta. Ekran başına kilitlenir, izlerdik. 

Artık bu kadar sahiplendiğimiz bir dizi kaldı mı? 

Biraz da artık seçenek çok diye mi beğenmemeye başladık acaba? 



Ancak çarşamba akşamı başlayacak Babamın Günahları ve tarihi henüz belli olmayan, yakında ekrana gelecek Yuvamdaki Düşman'a bakacağım (ikisinin adları da biraz fazla mı negatif bilemedim ama bu çok önemli değil tabii). Babamın Günahları'na sırf Sezin Akbaşoğulları için bakacağım. Dizinin başrollerinde Kadir Doğulu, Melisa Sözen, Mustafa Uğurlu, İsmail Demirci yer alıyor. Akbaşoğulları afişten de anlayacağınız üzere yan rollerden birinde. Ancak kendisi, Hatırla Gönül ve Cesur ve Güzel'den beri takip ettiğim bir oyuncu. Gerçekten karaktere bürünüyor. O nedenle Babamın Günahları'na onun için bakacağım. Aksiyon temalı bir baba-kız dizisi gibi duruyor fragmanlardan, eğer çok mafyavari bir iş olursa izlemem, bırakırım ama ilk bölüme şans vermeyi düşünüyorum. Bu çarşamba Star'da.



Dizi internete özel hazırlanan bu fragmanıyla dikkatimi çekmişti. Tabii televizyonda ne nasıl olacak hep beraber göreceğiz. 


Daha büyük bir heyecanla beklediğim diğer yeni dizi ise Yuvamdaki Düşman. Yakında Show'da başlayacak olan bu diziye öncelikli olarak bakma sebebimse tamamen Aslı Tandoğan! Ondaki ekran ışıltısını ve enerjiyi çok seviyorum ben, bence harika bir oyuncu! 


 

Ayrıca psikolojik-gerilim türünde bir dizi olacakmış Yuvamdaki Düşman. Ki bayılırım. En son Güllerin Savaşı'nda izlemiştik bu türü. (Ve açıkçası tadı ağzımızda kalmıştı.) Dizi aynı zamanda Nebahat Çehre'yi de ekranlara döndürüyor ki of of, ne dönmek! Kısacası Pamir Pekin, Aslı Tandoğan, Ece Çeşmioğlu, Nebahat Çehre, güzel oyunculuklar, müzikler (fragmandaki müzik dilime takıldı ya) ve sürprizli bir senaryo olursa... Yuvamdaki Düşman'dan daha çok bahsedeceğiz gibi duruyor. Murat (Pekin) ve Yasemin (Tandoğan)'in bebeklerinin doğumuyla taçlanan mutlu yuvalarına bir gölge gibi düşecek olan bakıcı Ceren'in (Çeşmioğlu) neler yapacağı, daha fragmandan bile ürpertmiyor değil.


Fragmanda biri "Bu benim hayatım" derken, diğeri "Bu benim hayalim" diyor. Bu da dizideki ana çatışmayı basitçe özetliyor. Yuvamdaki Düşman, Ocak-Haziran döneminin en iyi dizilerinden biri olacal gibi duruyor, umarım beklentileri karşılar. 

Ayrıca bilenler bilir, Aslı Tandoğan, benim Ters Düz dizi ya da film olursa Ece Duman rolünde görmek istediğim iki oyuncudan da biri... Burada da yazmıştım. O nedenle Yuvamdaki Düşman'ı sırf Tandoğan için bile KESİNLİKLE izleyeceğim. 

Peki siz bu sezon neler izliyorsunuz? Bu iki yeni diziden hangilerine bakacaksınız? 

instagram.com/ofluoglumert
twitter.com/ofluoglumert
facebook.com/ofluoglumert 

5 Ocak 2018 Cuma

BENİM GİBİ CAZ SEVERLERE...

Ben her müzik türünü seviyorum ama en çok caz, blues, elektronik, house, pop, alternatif gibi, geniş kitlelerin pek sevmediği türleri dinlemekten hoşlanıyorum. Bu aslında her şey için böyle. Popüler bir kitabı da pek sevmem mesela. Ama ben sevdikten sonra popüler olursa, o başka tabii. Mesela Ejderha Dövmeli Kız ya da Talihsiz Serüvenler Dizisi gibi. Hande Yener'in 2006 yılında çıkardığı Apayrı albümüne bayılırım mesela. Neyse. Bu girizgah şu yüzdendi: Ella Fitzgerald'ın hayatını anlatan A Biography of the First Lady of Jazz kitabını okumayı bitirdim. Ella'yı çok severim. Sesini, şarkılarını. Bilmeyenleriniz için, Ella, 1917-1996 yılları arasında yaşamış Amerikalı bir caz sanatçısı. Ona hep "First Lady of Song”, “Lady Ella” “Queen of Jazz” diyorlar. Gerçekten de, Ella caz, swing ve bebop türlerinde bir star, bir kraliçe. 



Ella'nın skandallarla dolu bir hayatı olmasa da, acıları çok olmuş. Virginia'da, fakir bir ailede doğmuş ve babası bir yıl sonra onları terk etmiş. Annesi de başka bir adamla evlenmiş ve böylece Ella'nın üvey kardeşi Frances doğmuş. Ve Frances, Ella'nın hayatında çok yakın olduğu birkaç kişiden biri olmuş.


Ella küçük yaşta sokaklarda dans etmeye, sonra şarkılar söylemeye başlamış. Çocukluk arkadaşı Charles ile birlikte. Charles'in ablası Annette Miller'in anlattığına göre Ella onlara bir gün ünlü olacağını söylermiş, onlar da hep birlikte gülermiş! Ella biraz şişman olduğu için erkekler onunla hiç ilgilenmez, hatta alay edermiş. Ella da şarkı söyleyerek onları etkileyebildiğini keşfedince, dans edip şarkı söylemeye devam etmiş. Böyle böyle kendini kanıtlamış. 


Ella radyoyla büyüyen ilk kuşaktanmış, evlerinde hep radyo çalarmış. Ella, yine bir cazcı olan Louis Armstrong'u çok severmiş, nereden bilsin ileride onunla tanışacağını, hatta birlikte çalışacağını... 1932'de, Ella hala çok gençken, annesi ölmüş ve Ella da üvey babasıyla kalakalmış. Kötü bir üvey baba bu. Ella sokaklarda şarkı söylediği, eve geç döndüğü için babası ona kızarmış, hatta dövermiş. Ella çok mutsuzmuş. Neyse ki teyzesi Ella'yı kendi yanına almış. Onlar da Harlem'de yaşıyorlarmış.


Sonra ne olduysa Ella bir şekilde mafyaya düşmüş, onlardan kurtulduğunda teyzesi bir daha Ella'yı istememiş. Ella yetimhaneye verilmiş. Sonra kaçıp bir süre sokaklarda yaşamış. Hayatının bu dönemiyle ilgili basına hiç konuşmamış. 


Ella'nın hayatı değişiyor: Chick Webb'le tanışması 


Ella Harlem sokaklarında evsiz olarak yaşarken, Apollo açılmış. Apollo büyük bir tiyatro/sahne. Ella 1934'te, daha sadece on yedi yaşındayken, orada "Judy" şarkısını söylemiş ve ilk küçük harçlığını kazanmış. Aynı zamanlarda, hayatının şansı da gelmek üzereymiş. 

Chick Webb, grubuna değişik bir kadın vokalist arıyormuş. "Swing söyleyebilen güzel bir kız" arıyormuş tam olarak. Bunun için Charles Linton'u görevlendirmiş ve Linton da Ella'yı görmüş, ama Ella, Chick'in aradığı kız tipinin tam zıddıymış. Güzel değilmiş, şişmanmış. Linton yine de bir şans vermiş ve Ella ona "Judy"i söylemiş. Linton onu Webb'e götürmüş, Webb Ella'nın sesini sevmiş ama evsiz ve şişman olan Ella çok kötü görünüyormuş, o nedenle onu gruba almak istememiş. Ama bazı arkadaşları Webb'e sırf "çirkin" olduğu için onu gruba almamasının yanlış olduğunu söyleyince, Webb Ella'yı gruba almış. Harlem'in ünlü Savoy'unun sahibi Moe Gale de Ella'ya Braddock Hotel'de bir oda tutmuş. Ancak gruptaki on üç erkeğin içinde Ella tek kızmış ve onunla "çirkin" diye dalga geçmişler. Hatta, sonraları tabii, John Lennon bile Ella'ya "benim büyük whopper'ım" diye şaka yaparmış. 



1935'te bir dergide Chick Webb'in bandına B puanı verilmiş, bu iyi bir değerlendirmeymiş ve Ella'nın grupta daha ön plana çıkarılması gerketiği yazılmış. Bu Ella'nın ilk değerlendirmesiymiş ve çok sevinmiş. Yine 1935'te, Ella ilk stüdyo kayıtlarını yapmış. Bunlar "Love and Kisses" ve "I’ll Chase the Blues Away" şarkılarıymış. Yine 1935'te Webb'in bandıyla Apolla'da çalıp söylemeye başlamışlar. Ella'yla aynı zamanlarda çıkış yapan Billie Holiday de oralardaymış ve Ella'yı Chick'le görünce çok kıskanmış. Sonradan arkadaş olmuşlar tabii ama Billie'nin olaylı bir hayatı olurken, Ella hep şarkılarıyla ve başarısıyla konuşulmuş. (Aklıma Demet Akalın-Hande Yener geldi nedense.)



"Sing Me a Swing Song (and Let Me Dance)" ve "You’ll Have to Swing It" şarkıları Ella'nın ilk başarılı şarkılarından olmuş. 1937'de Chick ve grubu turneye gitmeye karar verince Ella ne yapacağını bilememiş. Gale de ona Savoy'da kalıp sahne almasını önermiş. Ella da öyle yapmış ama iki ay sonra gruba geri dönmüş. 1938'de Chick'le "A-Tisket, A-Tasket"i kaydetmişler ve şarkı hit olmuş.



1939'da Chick aniden ölmüş ve grubun adı "Ella and Her Famous Orchestra" olarak değiştirilmiş. Ella birdenbire grubun lideri oluvermiş yani! Şansa bak! Ya da şanssızlığa! Çünkü Ella'nın bir müzik grubunu nasıl yöneteceğinden hiç haberi yokmuş. "On üç yetişkin erkek"le başa çıkmayı bilmediğini söylemiş. Grup yönetimini gruptan Taft Jordan almış. Ella bu orkestrayla 1935-42 yılları arası 150 şarkı kaydetmiş olmuş. 

Ella solo kariyerine başlıyor 

1942'de Ella grubu terk etmiş, çünkü artık solo kariyerine başlamak istiyormuş. Norman Granz'in Jazz at the Philharmonic (JATP) konserlerine çıkmaya başlamış. Bu sırada cazın yanı sıra bebop tarzına da merak salmış. Şarkılarında "b" harfli söz kalıpları çok geçmiş: "boy-dube-be", "blu-i-du", "blu-ya-do" gibi. Ella caz ve swing'in yanı sıra bebop'ta da çok, hatta daha çok başarılı olmuş. 

1945'te "Flying Home" şarkısı kariyerinin dönüm noktası olmuş. 1946'da, çocukken hayran olduğu Louis Armstrong'la "You Won’t Be Satisfied" ve "The Frim Fram Sauce" şarkılarını yapmış ilk olarak. Sonra Apollo'ya geri dönmüş. 1947'de, "Oh, Lady Be Good!" şarkısı hit olmuş ve sonra klasikleşerek ömrünün sonuna kadar repertuarında kalmış.

Takvimler 1949'u gösterdiğinde, Ella artık Norman Granz'ın konser listelerinin zirvesindeki isimmiş. Artık posterlerde adı en tepelerde yazıyormuş. Bu dönemde bir sürü farklı trio'su, yani üçlü grubu olmuş. Müzisyenler değişmiş ama Ella hep aynı kalmış. 1950'de tekrar stüdyoda bir sürü şarkı kaydetmiş. "Walking by the River" yeni hiti olmuş 1952'de. Albüm çalışmalarının yanı sıra Granz'ın ayarladığı turlara, konserlere ve caz festivallerine katılıyormuş. Aslında onun menajeri hala Moe Gale'ymiş. Ama parayı Granz kazanıyormuş. 1953'te Ella'nın Gale ile olan sözleşmesi sona erince, Granz'a geçmiş kesin olarak. 



1955'te, Ella'nın Marilyn Monroe'yla olan bir anısı da var! Ki Marilyn filmlerini de çok severim, bilen bilir. Şöyle ki, o dönemin ünlü gece kulüplerinden olan Mocambo'da (Hollywood'da), Ella ten renginden dolayı sahne alamıyormuş. İzinli değilmiş. Ama onun büyük hayranlarından biri olan Marilyn Monroe devreye girmiş ve onun için Mocambo'da sahne ayarlamış. Ella da izinli olmadığı halde Mocambo'da sahne alan ilk kişi olmuş. 

Albüm şirketi değişiyor

1956'da Songbook serisinin ilk albümünü yapmış: "Ella Fitzgerald Sings the Cole Porter Song Book". Aynı zamanda Decca şirketinden Verve'ye geçmiş bu albğmle. Ve New York City'den West Coast'a taşınmaya karar vermiş. On bir odalı bir ev almış. Mocambo'da olduğu gibi, Copacabana'da da çıkan ilk kişi olmuş. 

Tüm başarısına ve kariyerine rağmen, Ray Brown'la olan evliliği bitmiş (bunları yazının sonunda "aşk hayatı" kısmında detaylıca anlatacağımdan şimdilik girmiyorum). Gazeteler/dergiler de aynen şöyle başlıklar, manşetler atmış: "Ünü ve parası var ama yalnız olduğunda, ağlıyor." Ella, şöhretini paylaşacak bir koca istiyormuş. Yeniden evlenmek istiyormuş.

Ella ve Ray Brown'la evliliğinden olan çocuğu Ray. 
Ella ve Louis Armstrong bir sürü şarkı kaydetmeye devam etmişler. Birlikte üç albüm yapmışlar. "Ella and Louis" (1956), "Ella and Louis Again" (1957) ve "Porgy and Bess" (1957).

"Ella in Rome" albümü 1958'de, Ella'nın doğum gününde kaydedilmiş. "I Can't Give You Anything But Love, Baby" büyük hit olmuş.

1958'de Ella ve Duke Ellington ilk kez bir araya gelmişler. Yani Ella iki büyük isimle, hem Armstrong'la hem de Ellington'la albümler, düetler, şarkılar yapmış. Duke ile olanların da "Ella at Duke’s Place" ve "Ella and Duke at the Cote D’Azur" gibi isimleri var. O dönemler öyleydi albüm isimleri.

1960'ta, "Mack the Knife: Ella in Berlin" onun en popüler albümü olarak çıkmış. İki Grammy kazanmış: Biri Best Vocal Performance (Female), diğeri de Best Vocal Performance Album (Female). 

Nice Caz Festivali ve iki ölüm!

1966'da, Ella'nın Verve ile olan anlaşması bitmiş ve bir süre için albüm şirketi olmadan çalışmış. O sıralar Duke ile "Songbook" serisi için İsveç'e turneye gitmişler. Ve Stockholm'delerken, ikisinin canlı performansı İsveç radyolarında yayınlanmış ve bu tabii ki çok büyük bir şey (Granz da bu konser kayıtlarını 1984'de "The Stockholm Concert" albümü olarak yayınlamış). Yine 1966'da, Ella ve Duke Newport ve Nice Caz Festivali'ne katılmışlar. Nice'teyken Ella üvey kardeşi Frances'in ani ölüm haberini almış ve cenaze için apar topar geri dönmüş ama sonra planlı konserleri için tekrar Nice'e gelmiş. Tabii ki çok üzgünmüş ve şarkı söyleyecek hali yokmuş. Ancak menajeri Granz, Ella-Duke konserini filme çekmeyi çoktan kafasına koymuş. Duke'nin performansı çok iyiymiş ama Ella çok üzgünmüş ve hatta ağlamış. Sahneye çıkamayacak durumdaymış, ama Granz da filmini bitirmeye kararlıymış. Duke, Granz'a çok fena çıkışmış, Ella'yı korumuş. O günden sonra Granz'la Duke'nin ilişkisi de asla eskisi gibi olmamış. 

1967'de, Ella Los Angeles Times tarafından seçilen dokuz Women of the Year'dan biriymiş. 1968 baharında, tam 35 gün süren bir konser turnesi olmuş! "Bazen çok yoruluyordum. Ama sahneye çıktığımda ve kalabalığı gördüğümde, yorgunluğumu unutuyordum." demiş bununla ilgili. 

1971'de, Nice'ın Ella için bir başka kötü sürprizi daha varmış. Ella yine Nice'teyken Louis Armstrong hayatını kaybetmiş ve Ella yine çok üzülmüş. Çünkü Louis onun çok sevdiği birkaç kişiden biriymiş. Frances ve Louis'in ardından Ella kötü zamanlar geçirmiş. Göz problemleri, sağlık problemleri kötüye gitmiş. 1974'te, Duke Ellington da hayatını kaybetmiş. Ella onun cenazesinde "Solitude"yi söylemiş. Sonra "Caravan”ı da söylemiş ("Caravan", Duke'nin en ünlü parçalarından biridir.) 

Aşk hayatı

Ella Fitzgerald iki kez evlenmiş ama tabii bazı ilişkileri de olmuş. Ama her zaman için, şöhretini paylaşacak birinin olmadığından yakınıp üzülürmüş. Bu tarafı hep buruk kalmış yani.

İlk büyük ilişkisi, 1937'de, Count Basie grubundan Jo Jones'la olmuş ancak kısa sürmüş. Ella ona daha yakın olabilmek için Woodside Hotel'e bile taşınmış o zamanlar.

Mayıs ve Ağustos 1938'de, Chick'in grubundaki Louis Jordan'la bir ilişkisi olmuş. Ama Chick bu yakınlığı sevmeyip Louis'i gruptan kovunca, ilişkileri de bitmek zorunda kalmış. 

İlk evliliği 1941'de Benny Kornegay'la olmuş. Evlilikleri 1942'de bitmiş.

1947'de, ikinci ve en uzun süren evliliğini Ray Brown'la yapmış. Ray basçıymış. Dizzy Gillespie'in turnesinde tanışmışlar. Çocukları Ray'i ise yoğun müzik hayatlarından dolayı aslında Virginia büyütmüş. 1953'te boşanmışlar. Ella bu evliliğiyle ilgili daha sonra "İyi bir evlilikti. Ama şov dünyasındaki iki insanın evliliği zor."

Ella ve Ray birlikte çalıp söylerken. 1948.

Ella bir daha hiç evlenememiş çok istemesine rağmen, ancak 1957'de basının hayli kurcaladığı ve merak ettiği bir ilişkisi olmuş. Hem de Norveç'ten, Oslo'dan biriyle! Thor Einar Larsen'le. Hatta gizlice evlendikleri bile yazılıp çizilmiş, ama bu hala kesin değil. Ella onunla Jazz at the Philharmonic (JATP) konser serisiyle İskandinavya'ya gittiğinde tanışmış. Evlilik haberleri çıktığında Ella bunun doğru olmadığını söylemiş, çünkü Thor zaten İsveçli bir kızla evliymiş. İlerleyen aylarda bir gazete Thor'un para çalmaktan tutuklandığını ve İsveç'te beş ay kürek mahkumluğuna çarptırıldığını yazmış. 1963'e kadar Amerika'ya girmesi de yasaklanmış. Ella ve Thor'un ilişkisi var mı yok mu olayları da böylece kapanmış gitmiş. 

Ella sonrasında hep bir daha evlenmek ve bir kız çocuğu doğurmak ya da evlat edinmek istemiş. Ama bunu yapamadığını biliyoruz. 

Son yılları ve ölümü

Tabii diğer yandan, bazı güzel şeyler de olmuyor değilmiş. Ella 1973'te, Pablo Records'la anlaşmış. 1974'te, University of Maryland, Ella Fitzgerald Center for the Performing Arts'ı yapmış. 1976'da, Ella sekizinci Grammy ödülünü kazanmış "Fitzgerald and Pass… Again" ile. 1981'de, Memorex reklamında oynamış ve  500.000 $ kazanmış. Reklamda sesiyle bardak kırmış. O kadar güçlü bir sesi var yani. 

1989'daki "All That Jazz", son stüdyo albümü olmuş ve son Grammy ödülünü de "Best Jazz Vocal Performance (Female)" olarak yine bu albümle kazanmış. Son stüdyo kaydı 1991'de ve son performansı 1993'te olmuş. 1996'da, Beverly Hills'teki evidne, 79 yaşında hayatını kaybetmiş. 

Bugün Ella, gelmiş geçmiş en iyi kadın cazcılardan biri, hatta en iyisi olarak biliniyor. Şarkıları, caz, swing ve bebop severler için çok kıymetli. 

Ella'nın beğendiğim çok şarkısı var ama şu an rastgele aklıma gelen beş tanesi şöyle:

"Someone to Watch Over Me”

“Speak Low”

"I Gotta Have My Baby Back”

“Cry Me a River” 

“Tea for Two” - Cry Me a River'ı Lisa Ekdahl, Tea for Two'yu Blossom Dearie daha güzel söylüyor ama. Yani onların yorumlayışını daha çok beğeniyorum diyeyim. 

“Love for Sale”


Evet... Bu sefer de böyle bir yazı hazırlamak istedim sizlere. Biraz uzun ve kapsamlı oldu ama Ella'yı tanıtmış oldum. Ella Fitzgerald-Vikipedi yazıp aratacağınızda çıkacak olan bilgilerden çok daha fazlası var şu an bu yazıda, çünkü kitabı referans alarak yazdım. Siz Ella'yı tanıyor muydunuz, yoksa bu yazıyla mı öğrendiniz? Şarkılarını dinleyecek misiniz? Yorumlarda yazmayı unutmayın! 



3 Ocak 2018 Çarşamba

HOŞ GELDİN 2018!


Hoş geldin 2018!

Yılın ilk yazısı, kısa bir "hoş geldin" olsun istedim...

Peki eski yılı nasıl uğurladık?

Çok güzel!

Benim için 2017'nin ilk yarısı İsveç'te Malmö'de hayatımın en güzel dönemlerinden biri olarak, ikinci yarısı da geri dönüp özlem gidererek, ama ne olursa olsun hep yazarak ve hayal kurarak geçti... 

Bakalım 2018 hangi sürprizlere gebe? 

(Belki bazı ipuçlarını fotoğrafa yerleştirmiş olabilirim! 🙊 📚 🎬 📰)


Beni takip etmek için sosyal medya hesaplarım:



29 Aralık 2017 Cuma

MÜREKKEP KOKUNU İÇİME ÇEKTİM - 9. BÖLÜM


7. bölüm

6. bölüm

5. bölüm

4. bölüm

3. bölüm

2. bölüm

1. bölüm 

 O zaman heyecan doruktayken, hemen bölüme geçelim! Oylarınızı ve satır arası yorumlarınızı bekliyorum!
Bölüm şarkısı: Lana Del Rey - Video Games 
IRMAK, ATLAS'I TERK ettikten sonra (buna inanamıyordu, onu gerçekten terk mi etmişti) yurda geri döndüğünde, Uzay’la Selin’i kendi odasında bilgisayar başında Sünger Bob izlerken buldu. Uzay’ın üstünde hala Selin’in eski erkek arkadaşının giysileri vardı.

“Biliyor musun, bu inanılmaz!” dedi Selin, onun geldiğini görünce. “Kardeşinle o kadar ortak noktamız çıktı ki! Mesela o da vişne suyunu çok seviyor, ben de! Ayrıca o da tam bir Gumball delisiymiş, ben de! Saatlerce çizgi film izledik, peynirli patlamış mısır yedik ve Desperate Housewives’ın yeniden başlaması ihtimalini konuştuk. Harikaydı!”

“Bu doğru,” dedi Uzay, sanki Irmak’ın yüreği bu açıklamayı kaldırabilecekmişçesine. “Peki sen nereye kayboldun?” diye sordu ardından. Ama aslında bunu pek de dert etmişe benzemiyordu.

Irmak odasının girişinde şaşkınlıkla kalakalmıştı. Uzay’la Selin samimiyeti bir günde nasıl bu kadar ilerletmiş olabilirdi? Sabah çamaşırhanedeki kurutucuya bıraktığı giysiler kucağındaydı ve kardeşine bakarak, “Selin’e teşekkür edip ona giysilerini geri verebilirsin,” dedi. Yerdeki iki boş pizza kutusunun yanından geçerek yanlarına gitti.

“Yoo, bence kalabilirler,” dedi Selin. “Bir acelesi yok. Hem ben yakıştırdım.”

“Uzay, annem seni çok merak etmiş, hemen eve gideceksin,” dedi Irmak, ama bu basbayağı yalandı.

“Ah, tamam,” dedi mesajı nihayet alan Selin, ayağa kalkarak. “Ben gideyim artık.”

Irmak ona, Bence de artık gitsen iyi olur! dercesine baktı.

"Bugün beni yalnız bırakmadığın için teşekkür ederim," dedi Uzay. “Haberleşiriz.” Üstelik bunu yapmaya gerçekten hevesli görünüyordu.

Irmak kapıyı Selin’in arkasından kapattıktan sonra, “Bir de ona telefon numaranı mı verdin?” diye kardeşini azarladı.

“Ya ne yapsaydım? İnsanlarla dumanla haberleşmemi mi bekliyorsun?”

“Uzay!”

“O çok hoş bir kız.” Üstündeki emanet kıyafetleri çıkararak Irmak’ın ona verdiği kendi kıyafetlerini giyinmeye başladı. “Biliyor musun, Gumball’daki Muz Joe favori karakteriymiş. Hani şu yürüyüp konuşabilen oynak gözlü muz...”

“Bana bak, aranızda bir şey olmadı değil mi?”     

“Üzgünüm, çoktan öpüştük,” diye sırıttı Uzay. İşin aslı öpüşmemişlerdi, ama ablasını kızdırmaktan çok hoşlanıyordu.

“İyi,” dedi Irmak umursamazca. Onun kendisini kandırmaya çalıştığının farkındaydı. “O zaman virüs mirüs kapmaya hazırlıklı ol.”

Ama Uzay sahiden tedirgin olmuş görünüyordu. “Sen ciddi misin?”

“Ciddi bile olsam, beni dinleyecek misin?”

“Şey... Hayır.”

“Ben de öyle düşünmüştüm.”

“Irmak... Neler oluyor?”

Irmak derin bir nefes alıp ona gerçekleri söylemeye hazırlandı. Ama göründüğü kadar masum biri olmayan Selin’le ilgili bildiklerini Uzay’a hemen söyleyemezdi. Çünkü bunun için ona önce Atlas’tan bahsetmesi gerekirdi ve bu da şu anki şartlar dahilinde pek mümkün görünmüyordu. Ama onu yine de bir şekilde Selin’den uzak tutması gerekiyordu. “O kızla birlikte olmamalısın.”

“Ama neden?”

“Yani... Baksana, sana eski erkek arkadaşının giysilerini vermesi bile onu hala unutamadığı anlamına geliyor.”

“Ne var, ben de Aslı’yı hala unutamadım,” dedi Uzay, sıradan bir sesle. “Irmak, merak etme. Onunla öpüşmedim. En azından şimdilik. Yani bu işi senin zevksiz yurt odanda yapacak değilim.”

“İsabet olmuş, bu masum duvarlar böylesine mide bulandırıcı bir sahneyi kaldıramazdı!” diye karşılık verdi Irmak, şükredercesine.

“Uzun zaman sonra Aslı’yı bana unutturacak bir kız buldum ve sırf sen ona gıcık oluyorsun diye ondan vazgeçmeyeceğim, tamam mı?”

Irmak veda bile etmeden odadan çıkan kardeşinin peşinden bakakaldı. 
  -*-   
“Atlas, tamam. Düşünmeden davranan bendim. Seni orada bırakıp gitmemeliydim. Bana yapacağın bir açıklama olmalı. Aramızdaki her şey böyle saçma bir şekilde bitip gidemez, değil mi? Lütfen. Buna dayanamıyorum…”

Ama, Olmaz, diye düşündü Irmak. Yazdığı mesajı göndermeden sildi. Bu, Atlas’a yazıp tam göndermek üzereyken sildiği yedinci mesajdı. Aramızdaki her şey: Ne saçma bir laftı! Atlas belki de onu çoktan unutmuştu. Neticede onun peşinden umutsuzca koşturup duran kendisiydi.

Ama nasıl koşturmasındı? Irmak onunla bir şekilde bir geleceği olduğuna kendini inandırmıştı. Onu unutamamıştı. Tabii o parktaki ilk buluşmalarında aralarında oluşan samimi, dostane havayı da.

“Of ya!” diye söylendi. 

-*-

Dönem sonu yaklaşıyordu ve Irmak’ın yeni yıla girmeden teslim etmesi gereken bir projesi vardı. Şemsiyesini alıp okula gitti, bu ona parkta Aslı’yla buluşmaya gittiği günü hatırlattı. Dersinin olduğu kata çıkmak için beklediği asansörün kapısı açılınca dışarı Efe çıktı, Irmak bir an için Aslı’nın da onun yanında olduğunu sanıp gerildi ama hayır, Efe yalnızdı. Irmak onu hiç görmemiş gibi davranmayı seçti. Ne var ki Efe buna izin vermedi.

“Naber?” Elini asansörün arasına sokmuş, kapının kapanmasını engelliyordu.

Irmak yüzünü ona çevirmeden, “Acelem var Efe,” deyip asansöre bindi.

“Benim yok. Biraz laflayalım mı?”

Irmak derin bir şekilde iç geçirip ona baktı. Efe, son zamanlarda moda olduğu üzere saatlerini spor salonunda geçiren, dış görünüşüne önem veren biriydi. Sosyal medya hesabında, yazın bir otelin açık havadaki havuzunda çekilmiş, pazularını ve kendinden başka hiçbir şeyi umursamayan küstah bakışlarını sergilediği, nereden baksan davetkar birkaç fotoğrafı vardı. Ama tüm bunlara rağmen Irmak’ın ilgisini hiç çekmiyor, aksine ona son derece itici geliyordu.

“Bay bay Efe.”

“Neden?”

“Yalancılarla takılmıyorum, eğer duymak istediğin buysa.”

“Yalancı mı? Ben asla yalan söylemem.”

“Bak sen, sana şurada on tane yalanını sayabilirim?”

“Say bakalım,” dedi Efe, asansörün kapısına yaslanıp.

"Hoca son anda sınav koymuş deyip beni boşu boşuna ders çalıştırdığın bir akşam vardı mesela…"

"Dokuz tane daha bekliyorum?"

“Of Efe!” diyen Irmak onu asansörün dışına doğru itti. Ama Efe intikamını, asansörün beşinci kata kadar olan tüm tuşlarına basarak aldı. Asansörün kapısı iki yandan kapanırken, son yaptığı şey Irmak’a bakıp zevkle sırıtmak oldu. Aklınca Irmak’ı gıcık edecek, derse geç kalmasını sağlayacaktı. 

“Beni deli etmekten zevk alıyorsun!” diye bağırdı Irmak, ama kapı çoktan kapanmıştı. 
  ---***---   

Bardaktan boşanırcasına yağıyordu yağmur. Evden çıkmak için pek de uygun bir gün değildi. Ama bazı şeyler için daha fazla sabredemeyen biri, yağmurun çamurlaştırdığı patika yolda hızlı adımlarla ilerliyordu. Bir an önce hedefine varmak istiyordu sanki. Siyah gömleğinin iliklenmemiş düğmelerinin açıkta bıraktığı boynunda, daktilo tuşları şeklinde küçük dövmeler göze çarpıyordu.

Mezarlıkta ondan başka hiç kimse yoktu.

Bir tek, girişteki çeşmenin yanındaki küçük şemsiyenin altında, masaya dizdiği çiçekleri satan küçük bir çocuk vardı. Çiçekler güzel değildi, çoğu kurumuş ya da solmuştu. Yine de gidip iki tane aldı; bunlardan biri gül, diğeri papatyaydı ve çocuğa hak ettiğinden fazlasını verdi. Belki fakirdi o çocuk, ama kendisinden daha mutlu olduğuna hiç şüphesi yoktu.

Adımları ilk önce Pelin’in mezarına gitti. Onu oraya koydukları günü dün gibi hatırlıyordu. Çektiği acı hala tazeydi, yarası hiçbir zaman tam olarak kabuk bağlamayacaktı. Bir süre durup onunla sessizce konuştu. Gülü yavaşça toprağın üstüne yerleştirdikten sonra bir süre daha kaldı. Sonra gitti.

Aradığı ikinci mezar taşına vardığında, bir süre yaklaşmayıp uzakta durdu. Sonra adımları yavaşça çözüldü ve mezar taşının başına gidip, papatyayı toprağın üstüne bıraktı. Taşın üstünde bu sefer, Pelin’den çok daha uzun yaşamış, ama işte neticede yine toprağın altında yatan bir başka kadının adı soyadı yazıyordu.

“Seni de koruyamadım, özür dilerim,” diye mırıldandı Atlas. Önce sessizce, sonra giderek daha yüksek sesle. "Özür dilerim. Özür dilerim." Ve artık bağırıyordu. "ÖZÜR DİLERİM!"

Gömleği sırılsıklam olmuştu.

Sular artık kaşlarından damlıyordu.

Çiçekçi çocuk ona uzaktan bakıyordu.

Vicdan azabıyla kasıp kavrulan Atlas Siyah, içini soğutması için yağmurun altında sonsuza dek durabilirdi.

 Vicdan azabıyla kasıp kavrulan Atlas Siyah, içini soğutması için yağmurun altında sonsuza dek durabilirdi
9. bölüm sonu, devam edecek
-----------********------------
instagram: ofluoglumert
twitter:ofluoglumert
facebook:ofluoglumert

27 Aralık 2017 Çarşamba

2018'DEN BAZI İSTEKLERİM


Herkese merhaba! 2017'nin yavaş yavaş sonuna gelirken, 2018'de olmasını istediğim bazı şeyleri listeledim. Bunlar kişisel dilekler değil de, daha çok popüler kültüre ve yaşama ait bazı genel istekler. Bakalım onlar neymiş: 

1 - WATTPAD KİTAPLARI ARTIK ÇOK SATMASIN


Kitapçıları ele geçiren, adları Aşk Adası, Aşk Vadisi, Papatya Falı, Bahar Dalları Bahar Aşkları, Keriz Mevsimi, Aşkım Canikom, Erkeğimin Peşinde, Kiralık Sevgili, Aşk Oyunu, Aşkın Yolu, Aşkın Tadı Tuzu, Sensiz Ölürüm, Seni Unutamadım, Seni Unutamıyorum, Seni Unutamayacağım, Çiçeğimsin Sen Benim, Kalbim Sende Kaldı, Bebeğimiz Olsun, Bana Artık Aşk De, Benim Adım Aşk, Adı Aşk, Mutlu Olalım, Gel Evlenelim, Pardon Bana Mı Dedin, Ya Seversen, İki Kere İki Dört Etmez, Lise Aşkım, Çok Yakışıklı Çocuk, Karizmatik Çocuk, Hoş Çocuk, Çok Yakışıklı Çocuk II, Önüm Arkam Aşk, Arkam Önüm Aşk, Aşkımızın Meyveleri, Aşk Meyveleri, Öküz Sevgilim, Üvey Abim, Psikopat Sapığım, Erkekler, Sapık Aşkım, Çekirdeksiz Aşk gibi şeyler olan, sigara içen, acılarla yanıp kavrulan, ölümü düşünen yakışıklı, serseri "kötü çocuk"ların ve onların fiziksel anlamda değil ama duygusal olarak "itip kaktığı" kızların aşk hikayesinden oluşan, edebi dili yerlerde sürünen, 10-20 yaş arasındakilerin yazdığı ve yine onların okuduğu, kapaklarında size doğru agresif bakışlar fırlatan yarı çıplak erkek fotoğraflarının olduğu Wattpad kitapları artık lütfen çok satmasın.

2 - BLOGGER'LAR, YOUTUBER'LAR SPONSOR ALDIKLARINI GÖZÜMÜZE SOKMASIN



Blogger'lar, youtuber'lar, instagrammer'lar sponsorlu içeriklerini gözümüze gözümüze sokmasınlar. Baksanız, sayfalarında paylaştıkları her bir fotoğraf reklam. Hal böyle olunca hiçbirini takip edesim gelmiyor. Ayrıca her gün kendi fotoğraflarını da paylaşmasınlar, "bir elimde cımbız, bir elimde ayna, umurumda mı ki bu dünya" dercesine. Sonra sokakta görüyorum, o instagram'daki tek derdi plastik kahve bardağını ve telefonu aynı anda düşürmeden tutmak olan hallerinden eser yok. 



3 - TRABZON İÇ ANADOLU'DA KALMASIN



Tamam, belki bundan on yıl öncesinden bahsediyor olsaydık Trabzon'un denize kıyısı olan bir şehir olduğunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirdik. Ama artık Trabzon kenti denizden uzaklaşıyor ve şimdilerdeyse Trabzon'un doğal sahilinden, küçük plajlarından, balıkçı barınaklarından, kumsallarından, plajlarından maalesef eser kalmadı. Deniz doldurula doldurula, denizden uzaklaşan şehir İç Anadolu bölgesine geçecek diye korkuyorum. Ayrıca o ne kalabalık öyle? Şehrin nüfusunun çoktan 1 milyonu geçtiğini düşünüyorum. Artık sokakta yürümek bile çok zor... 



4 - İSTANBUL'UN TRAFİĞİ AZALSIN 



O ne trafiktir öyle? Saatlerimiz yollarda geçiyor. Üstelik herkes çok öfkeli, çok gergin. Sonra tabii neden mutsuzuz? 

5 - UMUTSUZ EV KADINLARI GERİ DÖNSÜN


Söylentiler doğru çıksın ve 2012'de final yapan Desperate Housewives 9. sezonuyla geri dönsün. Olmadı mı, bizdeki uyarlaması olan Umutsuz Ev Kadınları'ndaki Yasemin ve Emel'in sinema filmi çekilsin. Lütfen! 


Siz de benim gibi bunların hangilerini istiyorsunuz? Yeni yıldan böyle genel istekleriniz neler? 


Beni takip etmek için sosyal medya hesaplarım:




Edebiyat Dünyasında Olup Bitenler, Yeni Duyurular, Haberler...

Herkese merhaba, Keyifleriniz nasıl? Umarım iyisinizdir. Bu soruya pozitif bir yanıt vermek pek de mümkün değil, biliyorum; zira haberlere i...